Αντανακλάσεις. Βρίσκονται παντού. Αντικατοπτρίζουν ίσως την πραγματικότητα. Ρεαλισμό. Το κοινώς αποδεκτό και γνωστό. Ίσως όχι αποδεκτό αρχικά ή εν τέλει, αλλά ξέρετε για τι πράγμα μιλάω. Αντανακλάσεις. Εικόνες, ήχοι που πέφτουν σε μια επιφάνεια και επανέρχονται με την ίδια συχνότητα στα μάτια μας, στα αυτιά μας. Τώρα θα απορρήσει κανείς πως μπορώ να τα λέω όλα αυτά. Δεν είμαι φυσικός, είμαι όμως μια πολύ καλή παρατηρητής. Και αυτό που βλέπω είναι η αλήθεια. Ή τουλάχιστον έτσι μου είπαν. Εσύ και εγώ δεν είμαστε τίποτα άλλο παρά μια αντανάκλαση του φωτός.
Και πηγαίνουμε προχωράμε, συνεχίζουμε. Ταλαντωνόμαστε μέσα στις συχνότητες του κόσμου όπως μας δίδαξαν οι γονείς, οι δάσκαλοι, ο ίδιος μας ο εαυτός.
Η ευτυχία όμως δεν είναι εδώ. Είναι εκεί πέρα, εκεί έξω.Είναι το ειπωμένο αδύνατο και το πεταμένο αύριο ενός δηλωμένου πανεπιστημιούχου. Είναι η ευκαιρία, της ευκαιρίας που πέρασε, έκατσε, έφυγε.
Και εσύ τώρα με όσα διάβασες φύγε, και κυνήγησε το αδύνατο.
