mirror mirror on the world

Αντανακλάσεις. Βρίσκονται παντού. Αντικατοπτρίζουν ίσως την πραγματικότητα. Ρεαλισμό. Το κοινώς αποδεκτό και γνωστό. Ίσως όχι αποδεκτό αρχικά ή εν τέλει, αλλά ξέρετε για τι πράγμα μιλάω. Αντανακλάσεις. Εικόνες, ήχοι που πέφτουν σε μια επιφάνεια και επανέρχονται με την ίδια συχνότητα στα μάτια μας, στα αυτιά μας. Τώρα θα απορρήσει κανείς πως μπορώ να τα λέω όλα αυτά. Δεν είμαι φυσικός, είμαι όμως μια πολύ καλή παρατηρητής. Και αυτό που βλέπω είναι η αλήθεια. Ή τουλάχιστον έτσι μου είπαν. Εσύ και εγώ δεν είμαστε τίποτα άλλο παρά μια αντανάκλαση του φωτός. 

Και πηγαίνουμε προχωράμε, συνεχίζουμε. Ταλαντωνόμαστε μέσα στις συχνότητες του κόσμου όπως μας δίδαξαν οι γονείς, οι δάσκαλοι, ο ίδιος μας ο εαυτός. 

Η ευτυχία όμως δεν είναι εδώ. Είναι εκεί πέρα, εκεί έξω.Είναι το ειπωμένο αδύνατο και το πεταμένο αύριο ενός δηλωμένου πανεπιστημιούχου. Είναι η ευκαιρία, της ευκαιρίας που πέρασε, έκατσε, έφυγε.

Και εσύ τώρα με όσα διάβασες φύγε, και κυνήγησε το αδύνατο.

Κορμί που ξανάνιωσε

Ο παράξενος άνθρωπος υποκύπτει στην παρουσία μιας ευγενικής και αιθέριας ψυχής. Ότι παραξενιά και να έχει, ότι κουσούρι και να κουβαλά η ψυχή του παραλείπεται, παραγκωνίζεται και εμφανίζεται έκπληκτα η δεκτικότητα, η απαλλοτρίωση και η επανένωση του εαυτού του με την αγάπη, τον ερωτισμό. Όλα αυτά, με την εμφάνιση της αιθέριας ύπαρξης. Της τρέλας του νεανικού ιδεώδους, και της προσπάθειας προβολής ενός κομματιού του εγώ που πολλές φορές χάνεται πίσω από την κούραση, την αιώνια κούραση που επιβάλλει το αλλοτριωμένο σήμερα και η βαρετή ύπαρξη της έννοιας της δουλείας, της δουλειάς.

Ο άνθρωπος αυτός λοιπόν αφήνεται στα νεανικά και γεμάτα ένταση και πάθος χέρια που κάνουν το κορμί να ξανανιώνει, να ξανά εμπνέεται, να ξαναζεί πιο δυνατά από ποτέ. Να υπάρχει πιο δυναμικά από ποτέ έτοιμος για μια νέα αρχή, για τον αέρα της αλλαγής που τόσο καιρό υποτιμούσε. 

-Άννα  

γαλάζια φλόγα

Μια μπλε γαλάζια φλόγα

μορφή στο απέναντι παράθυρο

χιόνι απαλό στο στήθος

τα μαλλιά ξαφνικά βρεγμένα

και η μπλε γαλάζια φλόγα έσβησε

ο καφές έτοιμος...

Ποεμ

Και όχι, τα συναισθηματικά είναι τα επαναστατικά

Και τα κρυφά είναι τα συναρπαστικά.

A quote

I believe in the human interaction with the universe,

something i call luck.
 -Anna

"Once upon a calm night"

Μια νύχτα περασμένη στο ρολόι του χρόνου, βρισκόμουν στην παραλία με μια άλλη χαμένη ψυχή.

Με ρώτησε τι θα ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Εγώ, χωρίς να το πολυσκεφτώ απάντησα: "Θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος".

Τώρα αυτές οι λέξεις με στοιχειώνουν και με ακολουθούν καθημερινά, κι ας μη πέρασε πολύς καιρός από τότε..

Καιρός, χρόνος, σχετικές έννοιες που επινόησε ο άνθρωπος για να γνωρίζει και να υπολογίζει άλλες έννοιες. Εδώ, το μόνο που ξέρω σίγουρα για αυτή την έννοια που ονομάζεται "χρόνος" είναι οτι, πρώτον στα ανθρώπινα μάτια περνάει σα μια αστραπιαία βροντή δίχως να το καταλαβαίνουν. Δεύτερον, πολλές ψυχές αδιαφορούν για τούτο το φαινόμενο (τον χρόνο) χαραμίζοντας έτσι τις ζωές τους σε άσκοπους περιλογισμούς και πράξεις.

Τρίτον σα θεϊκή έννοια δεν υπάρχει. Ένας δημιουργός του σύμπαντος, η ενέργεια, δεν εξαρτάται απο τον χρόνο παρά μόνο το αντίθετο. 

Πώς γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος όμως; Τι σημαίνει η λέξη καλύτερος; 

Ορθό ή μη...

Επομένως, στο ερώτημα "ποια ιστορία πρέπει να διδαχθεί στο σχολείο" η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι "ποιόν κόσμο θέλουμε" και άρα βαθύτατα πολιτική. 

_Από άρθρο του Ηλία Μαδεμλή από την εφημερίδα "Το Βήμα" (18 Μαρτίου 2007) 

Ιστορία και αντικειμενικότητα δεν υπάρχει τελικά;

Ιστοριογράφος αυστηρά κάθετος στην υποκειμενικότητα υπάρχει; 

Θυμάμαι κάποια στιγμή στο γυμνάσιο που κάναμε ένα αρχαίο κείμενο του Πολύβιου, αρχαίου ιστορικού-μπορεί να ήταν και κάποιος σχολιαστής του δε θυμάμαι ακριβώς- το οποίο υποστήριζε οτι ένας ιστοριογράφος και ιστορικός θα πρέπει να αντιμετωπίζει την ιστορία τελείως αντικειμενικά για να προσδώσει στο κοινό του την αλήθεια των γεγονότων και όχι να προπαγανδίσει το κοινό. 

Ένα χρόνο αργότερα ο καθηγητής που δίδασκε τα φιλολογικά στην τάξη άλλαξε και τέθηκε το θέμα της ιστορίας ξανά στην τάξη. Εγώ πίστευα ότι ο ιστορικός πρέπει όντως να είναι απλός παρατηρητής και αναπαραγωγός απλών γεγονότων αλλά ο καθηγητής νευρίασε με αυτήν μου την άποψη. 

Ένας ιστορικός, μου είπε, δεν ήταν και δε θα είναι ποτέ αντικειμενικός με τα λεγόμενά του.

Πάντα θα υπάρχει η νότα του προσωπικού του πιστεύω μέσα στο κείμενό του. 

Ορθό ή μη, η παραπάνω πρόταση ισχύει.